W każdym razie po co w ogóle chciałeś zobaczyć Matsunosuke?
Chciałem po prostu go spotkać.
Naprawdę?
Co jest takiego fascynującego w tym, że bogacz ma nieślubne dziecko?
Słyszałem, że to dziecko to chłopiec, więc...
I co, że to chłopiec?
Więc pomyślałem sobie, że pewnie jest zdrowe i silne...
i że właśnie takim chciałbym się urodzić.
Przy nim nikt nie martwiłby się, czy nie umrze, jak w moim przypadku.
Wszyscy byliby o wiele szczęśliwsi, gdybyśmy zamienili się miejscami.
To przez tę myśl nie mogę o nim zapomnieć.
Shabake
Odcinek 8: Szansa
To jest sen. Na pewno.
Mogę to zjeść, prawda?
Przepraszam, kim pan jest?
Drogie kimono.
Czy to nie jest przypadkiem...
mój młodszy brat, którego nigdy wcześniej nie widziałem?
Zaczekaj...
O co mu chodzi?
To ten krzyk pewnie był przyczyną mojego koszmaru.
Pani Okane, co się stało?
Co to...
Co to za zamieszanie?
Ktoś zabił koty.
Tym razem dwa. Tak myślę.
To okropne. To jeszcze bardziej przerażające niż to, co zrobili Otamie.
Patrz, ta chusteczka z wzorem igieł sosnowych.
Nie jest przypadkiem twoja?
Co to ma znaczyć?
Dlaczego ciała zamordowanych kotów zostały przywiązane twoją chusteczką?
Niech mnie, to za wcześnie na ten harmider.
Weź się w garść, Yokichi! Zapomniałeś, że Otama też został zabity?
To ty zabiłeś te koty?
- Nie. - Nie ma co do tego wątpliwości!
Łatwo dajesz się ponieść frustracji
i właśnie dlatego wyładowujesz ją na kotach i psach.
Chcesz więcej jedzenia. Chcesz piąć się w hierarchii. O to chodzi, prawda?
Nie masz za grosz wstydu.
Jeśli tak dalej pójdzie, wszyscy będą myśleć, że to ja jestem zabójcą.
Dlaczego teraz milczysz? Powiedz coś!
Mamo, wyciąganie pochopnych wniosków nie jest sprawiedliwe w stosunku do Matsunosuke.
Prawda? A ty jak uważasz, Matsunosuke?
Omichi! Czemu bronisz tego chłopaka?
Nie wiem nic na temat tych kotów, które zabito dziś rano. Wtedy spałam.
Ale myślę, że można śmiało założyć, że za wszystkimi zabójstwami stoi jedna osoba.
Metoda jest podobna, a w okolicy nie może być aż tylu szaleńców.
Bawiłam się z Otamą rano... w dniu jego śmierci.
Mamo, pamiętasz to, prawda?
Jesteś tego pewna?
Przestań. Właśnie tego dnia nie udało mi się założyć mu tej czerwonej obroży.
Myślę, że minęło pół godziny pomiędzy momentem, kiedy ostatni raz widziałam Otamę, a jego śmiercią.
Wtedy w sklepie panował duży ruch.
A Matsunosuke był wtedy w sklepie, prawda?
To prawda!
Rzeczywiście, to był bardzo pracowity dzień. Od rana we dwójkę byliśmy w sklepie.
Widzisz? Matsunosuke nie miał czasu, żeby zabić Otamę.
Matsunosuke nie jest zabójcą.
Więc te koty też musiał zabić ktoś inny.
Poza tym wszędzie można znaleźć chusteczki z wzorami igieł sosnowych.
No dobrze, skoro to sobie wyjaśniliśmy, zakończmy tę rozmowę.
Przygotujcie się teraz do otwarcia sklepu.
Ale najpierw zróbcie coś z tymi martwymi kotami.
To dopiero zrzędliwa baba.
Powiedz mi, Matsunosuke.
Czy w sposobie, w jaki panienka Omichi wyjaśniła tę sprawę, nie kryje się coś więcej?
Tylko ja odnoszę takie wrażenie, czy ostatnio jest dla ciebie wyjątkowo miła?
Od zeszłego miesiąca, kiedy obejrzała sztukę w Nakamurazie, ma dobry humor.
Dobrze o tym wiem.
Od tego czasu minęły już prawie dwa miesiące.
Wątpię, żeby to był jedyny powód jej dobrego nastroju.
Może się jej podobasz?
Nie ma szans.
Ale lepiej bądź ostrożny.
Yokichi patrzy na ciebie z nienawiścią za każdym razem, gdy rozmawiasz z panienką.
A kto wie, jak to będzie, kiedy już przejmie sklep.
Niech lepiej zamartwi się o siebie, nim zacznie się przejmować swoją siostrą.
Pani i pan tak go rozpieszczają, że zupełnie nie ma głowy do interesów,
a jednak wciąż patrzy na innych z góry.
Kto wie, co stanie się z Azumayagą, gdy Yokichi przejmie sklep?
Racja, racja.
Ale jeśli Matsunosuke rzeczywiście poślubi panienkę,
Yokichi zostanie zmuszony do przejścia na wczesną emeryturę, prawda?
Yokichi?
Od tamtej pory Yokichi nie spuszcza mnie z oka.
Wolałbym, żeby zamiast tego trochę bardziej przyłożył się do pracy.
Cisza!
Ej, czy ktoś tu...
Yokichi!
Pan zarządca?
Czyżby...
Nie, nie jest ranny.
Proszę pana, o co chodzi?
Proszę przynajmniej odłożyć ten tasak.
Proszę pana, słyszy mnie pan?!
Pomocy!
Zaraz mnie zabije!
Zaraz zginę!
Panie zarządco! Proszę zaczekać!
Morderca!
Stać!
Ty morderco!
Puszczaj ten nóż!
Przestańcie!
Jestem prawie pewien, że pan zarządca zabił nim jedynie kota.
Kota?
To stąd ta krew?
Co za świr. Zrobił z niego potrawkę, czy coś?
Co ty sobie właściwie wyobrażasz?!
No już, no już.
Tokujiro, co w ciebie wstąpiło, że zabiłeś te koty i psy?
Tokujiro?
Tato, musisz być bardziej stanowczy.
Zadałem sobie ogromny trud złapania tego zabójcy,
ale on nigdy nie zacznie mówić, jeśli dalej będziesz taki pobłażliwy.
Skoro nie potrafisz odpowiedzieć na pytania swojego pracodawcy, jeszcze dziś opuścisz nasz sklep.
Jak mamy utrzymać naszą pozycję, kiedy sąsiedzi dowiedzą się, że nasz zarządca jest zabójcą kotów?
Co oznacza, że nie wydadzą go straży, jeśli po prostu odejdzie bez słowa.
Utrzymywał ten sklep od lat.
Najlepszym rozwiązaniem byłoby odesłanie go z pełną sakiewką.
Ale oni mają zamiar wyrzucić go z pustymi rękami.
Bez względu na to, co zrobił, tak być nie może.
Mamo, Tokujiro był dobrym pracownikiem, prawda?
Ten jeden raz mu wybacz.
- Co takiego?! - Omichi, co ty wygadujesz?
Tokujiro zabił Otamę!
Wiem, że masz dobre serce, ale tym razem trzymaj buzię na kłódkę.
Dzieci nie będą o tym decydowały.
Mamo, a jeśli ty nie przestaniesz narzekać, zrobią ci się zmarszczki wokół ust.
Omichi!
Tokujiro, już więcej nie będziesz nas straszył, tak?
Mam rację?
Proszę mi wybaczyć.
Czułem strach.
Próbowałem go kontrolować, ale sytuacja stała się na tyle poważna, że nie mogłem już ani swobodnie oddychać, ani spać.
Więc zacząłem wyżywać się na małych zwierzętach.
Przepraszam. Przepraszam.
Strach?
Jest już panienka w tym wieku... i ostatnio słyszałem plotki,
że wyjdziesz za mąż i przejmiesz Azumayę.
Co takiego?! Kto rozpowiada te głupoty?!
Pan ma teraz dla mnie sporo pracy, ale jeśli zyska zdolnego zięcia,
nie będzie już mnie potrzebował.
Nie jestem już taki młody i poświęciłem całe życie tej pracy. Nie ma dla mnie innej drogi.
Nie umiem sobie wyobrazić, co ze sobą zrobię.
Zaprząta pan sobie głowę samymi bzdurami.
Mój brat przejmie Azumayę.
A ja zamieszkam z rodziną męża.
Tak czy inaczej, jeśli Tokujiro teraz odejdzie, to ty będziesz miał największe kłopoty, tato.
Naprawdę chcesz jutro go wyrzucić?
Omichi, nie oczekuj, że pozwolimy temu świrowi tu zostać...
Cisza, Yokichi. Pytałam taty.
Omichi ma rację.
Może zostawimy sprawy takimi, jakie są?
Bardzo dziękuję!
Bardzo dziękuję.
Bardzo dziękuję!
Mógłbyś się tego dla mnie pozbyć?
Co to?
Trutka na szczury z Iwami Ginzan.
Zacząłem od dodawania jej do misek i karmienia nią kotów i psów.
Postąpiłem okropnie.
Tyle trutki wystarczy, żeby zabić całą grupę ludzi.
Jestem pewien, że wiesz, jak bezpiecznie się jej pozbyć.
Bardzo mi przykro.
Ty traktowałbyś pracowników z szacunkiem, nawet gdybyś poślubił panienkę.
Doskonale o tym wiedziałem.
To nie tak, panienka ma własne zdanie na ten temat.
Ocenia ludzi przez pryzmat ich pozycji społecznej i zawartości ich sakiewek.
Też tak myślałem.
Ale ostatnio była dla ciebie bardzo miła, prawda?
Kiedyś mówiła, że wyjdzie za mąż i sama przejmie Azumayę.
A teraz mówi, że zamieszka z rodziną męża.
Może już znalazła sobie jakiegoś kawalera.
To wszystko dzięki tobie.
To nieprawda, proszę pana.
To po prostu niemożliwe.
Ale jednak...
Nie mam nic przeciwko temu, że jest dla mnie miła.
Może pójdę do łażni.
Właśnie.
Co to takiego?
Szklany dzwoneczek?
Jeśli przekażę go nosicielom palankinu w Nihonbashi, szybko znajdzie swojego właściciela, prawda?
Pójdę tam jeszcze, zanim zamkną bramy...
Czemu stanęłaś w obronie Tokujiro?
Już ci to mówiłam, prawda, mamo?
Jeśli chcesz pozbyć się Tokujiro, po prostu zabij kota i zrzuć całą winę na niego.
Nigdy nic nie wiadomo. Może nie będzie w stanie powstrzymać się przed zabiciem po raz kolejny.
Co ważniejsze, teraz Matsunosuke uważa mnie za osobę o dobrym sercu.
Wszystko poszło zgodnie z planem. Tak jak chciałam.
Więc stanęłaś w obronie Tokujiro, żeby zdobyć zaufanie Matsunosuke?
Naprawdę podoba ci się ten cały Matsunosuke?
No co ty, mamo! Słyszysz w ogóle, co ty mówisz?
Jakbym kiedykolwiek miała coś wspólnego z tym najętym pracownikiem.
Mamo, pamiętasz tę sztukę, którą widziałyśmy w zeszłym miesiącu?
Oczywiście, że tak.
Była wspaniała. Od zawsze podziwiałam Sojuro.
Sztuka nie zrobiła tak wielkiego wrażenia, jak zgiełk panujący w Nihonbashi,
gdzie zabrała mnie wtedy ciocia.
Sq tam jedynie największe sklepy.
A nawet wśród nich wszystkich wyróżniała się Nagasakiya.
Był to zdecydowanie największy sklep... z najlepszą zabudową.
Nagasakiya? Sklep, którego właścicielem jest prawdziwy ojciec Matsunosuke?
Ale Matsunosuke nie ma już nic wspólnego z tą rodziną, prawda?
On przecież nigdy nie przejmie Nagasakiyi.
Dobrze o tym wiem. Matsunosuke jest synem kochanki właściciela.
Ale właściciel Nagasakiyi ma syna, który jest ode mnie tylko dwa lata starszy.
Nazywa się Ichitaro i podobno jest naprawdę przystojny.
Po pierwsze, zdobędę zaufanie Matsunosuke.
Później... napiszę list do dziedzica Nagasakiyi...
jako córka pracodawcy jego jedynego brata
i będę przynajmniej mogła go poznać.
Jesteś niemożliwa.
Skoro muszę wyjść za mąż, równie dobrze może to być dziedzic dużego sklepu.
Matsunosuke z pewnością będzie mnie wychwalał, kiedy spotka się z dziedzicem Nagasakiyi.
To nic dziwnego, że rodzina właściciela sklepu uprzykrza życie najętego pracownika.
Gdyby tylko to cierpienie trwało cały czas, dałbym sobie z nim radę.
Ale zachowanie panienki...
Czy będę tkwił w tym sklepie już do końca moich dni?
Minie jeszcze kolejne 30 lat, zanim osiągnę wiek zarządcy.
Czy dam radę wytrzymać tak długo?
Panienka na pewno napisze list do Nagasakii.
Do panicza, którego nigdy wcześniej nie spotkała.
Wykorzystując mnie jako pretekst, żeby zyskać jego zaufanie.
Nie mogę pozwolić, żeby taka kobieta z mojej winy trafiła do Nagasakiyi.
Mógłbym wrzucić ją do studni.
Wsypać ją na dno wilgotnego wiadra do czerpania wody.
Rano... Okane użyje go, żeby napełnić dzbanek z wodą.
Po zagofowaniu woda zostanie użyfa do przygotowania herbafy dla pana i jego rodziny.
To dziwne.
Kto by pomyślał, że jestem zdolny do czegoś takiego?
Jest taki...
piękny.
I tu mnie masz.
Muszę dziś coś załatwić.
Czy mogę dostać trochę wolnego?
O co chodzi?
Muszę tylko dostarczyć coś do Nihonbashi.
Nihonbashi?
Nie widzę przeszkód.
Omichi.
No dobrze.
Tylko nie ty.
Bardzo dziękuję.
Tłumaczenie Korektra Funsub [A] Archiwizacja [A] Synchro
Aiko Faceless TokyoSubs Prefex Archival Project Prefex